The Tragedies of Seneca

لوکیوس آنائیوس سنکا (حدود ۴ پیش از میلاد تا ۶۵ میلادی)، فیلسوف رواقی و مشاور نرون، جز رساله‌ها و نامه‌های اخلاقی‌اش نُه تراژدی نوشت که تنها نمایشنامه‌های کامل بازمانده از تراژدی لاتین‌اند. این کتاب ترجمهٔ منظوم انگلیسی همهٔ آن‌هاست، به‌علاوهٔ «اکتاویا» که به او نسبت داده‌اند، به قلم فرانک جاستس میلر، استاد دانشگاه شیکاگو، که در ۱۹۰۷ منتشر شد.

«مدئا»، «فدرا»، «تیئستس»، «آگاممنون»، «اودیپ»، «زنان تروا» و «هرکول خشمگین» همان اسطوره‌هایی را بازمی‌گویند که آیسخولوس و سوفوکلس و اوریپیدس پیش‌تر به صحنه برده بودند، اما با زبانی پرطنطنه، تک‌گویی‌های طولانی، شبح‌ها و جنایت‌هایی که بی‌پرده توصیف می‌شوند. بسیاری از پژوهشگران گمان می‌کنند این آثار بیشتر برای خواندن در جمع نوشته شده‌اند تا اجرا بر صحنه.

ارزش ویژهٔ این ویرایش در افزوده‌های آن است: مقالهٔ جان متیوز منلی دربارهٔ تأثیر سنکا بر درام آغازین انگلیسی، مقایسهٔ هر نمایشنامه با نمونهٔ یونانی‌اش، و نمایهٔ اسطوره‌شناختی. از همین راه می‌توان دید که «تراژدی انتقام» دورهٔ الیزابت، از توماس کید تا «هملت» شکسپیر، چه اندازه از سنکا ارث برده است.

برای دوستداران ادبیات کلاسیک، تاریخ تئاتر و اندیشهٔ رواقی، این کتاب پلی است میان تراژدی یونان و صحنهٔ رنسانس.