Venus and Adonis

این منظومهٔ بلند، که شکسپیر در تقدیم‌نامه‌اش آن را «نخستین فرزند ابداع» خود خواند، نخستین اثری است که با نام او به چاپ رسید (۱۵۹۳). در سال‌هایی که تئاترهای لندن به سبب طاعون بسته بودند، شکسپیر به شعر روی آورد و این اثر را به هنری رایتسلی، ارل ساوت‌همپتون، تقدیم کرد.

داستان از «مسخ‌ها»ی اووید گرفته شده، اما شکسپیر نقش‌ها را وارونه می‌کند: ونوس، الههٔ عشق، شیفتهٔ آدونیس جوان می‌شود و با التماس و استدلال و نوازش می‌کوشد او را نگه دارد، و آدونیس تنها به شکار گراز می‌اندیشد. شعر در بندهای شش‌سطری سروده شده و لحنش شوخ، حسی و پر از تصویرهای طبیعت است.

«ونوس و آدونیس» در زمان حیات شکسپیر از پرخواننده‌ترین آثار او بود — بیش از نمایشنامه‌هایش — و تا میانهٔ قرن هفدهم بیش از ده بار تجدید چاپ شد. برای خواننده‌ای که شکسپیر را فقط نمایشنامه‌نویس می‌شناسد، دریچه‌ای است به شاعری او و به ذوق ادبی دوران الیزابت.