The Poems of Goethe

یوهان ولفگانگ فون گوته (۱۷۴۹–۱۸۳۲) را بیشتر با «فاوست» و «رنج‌های ورتر جوان» می‌شناسند، اما شعر غنایی در تمام عمر شصت‌سالهٔ نویسندگی‌اش ستون اصلی کار او بود. این کتاب ترجمهٔ انگلیسی گسترده‌ای از شعرهای اوست که ادگار آلفرد بورینگ در ۱۸۵۳ منتشر کرد، با این ادعا که وزن‌های اصلی آلمانی را تا جای ممکن نگه داشته است.

مجموعه بر پایهٔ دسته‌بندی خود گوته چیده شده: ترانه‌ها، ترانه‌های بزمی، بالادها، مرثیه‌ها، نامه‌های منظوم، اپیگرام‌ها، غزلواره‌ها و قطعه‌های پراکنده. «شاه پریان» (Erlkönig)، ترانه‌های «میگنون» از رمان «ویلهلم مایستر» و بالادهای مشهور دیگر در کنار شعرهای کوتاه‌تر و کمتر شناخته‌شده آمده‌اند.

برای خوانندهٔ فارسی‌زبان بخش ویژه‌ای هم در کار است: گزیده‌ای از «دیوان غربی-شرقی»، که گوته در پیری و پس از آشنایی با ترجمهٔ آلمانی دیوان حافظ سرود و در آن با شاعر شیرازی گفت‌وگویی شاعرانه برقرار کرد.

مترجم کتاب را با نامه‌ای به کنتس گرنویل آغاز می‌کند. این مجموعه برای کسی که می‌خواهد گوتهٔ شاعر را در گستره‌ای فراتر از «فاوست» بشناسد، دریچه‌ای مناسب است.