The Tempest

پروسپرو دوازده سال پیش از دوکی میلان رانده شده و با دخترش میراندا در جزیره‌ای زندگی می‌کند، با آریلِ روح و کالیبانِ بومی جزیره در خدمتش. وقتی کشتی دشمنانش می‌گذرد، توفانی برپا می‌کند.

این آخرین نمایشنامه‌ای است که شکسپیر به‌تنهایی نوشت و بسیاری وداع او با صحنه می‌دانندش؛ پروسپرو در پایان عصایش را می‌شکند و جادو را رها می‌کند. کالیبان در قرن بیستم به نماد مردم مستعمره بدل شد و نمایشنامه از آن پس، متنی کلیدی در نقد پسااستعماری است.

نمایشنامه در یک روز و تقریباً در یک مکان می‌گذرد — کاری که شکسپیر به‌ندرت می‌کرد — و پر از موسیقی، نمایش‌های نقاب‌دار و صحنه‌های جادویی است. در کنار پروسپرو، عشق نوپای میراندا و فردیناند، شاهزادهٔ ناپل، و نقشه‌های کمیک کالیبان با دو خدمتکار مست، داستان را پیش می‌برند. جملهٔ میراندا — «ای دنیای نوِ شگفت» — بعدها نام رمان مشهور آلدوس هاکسلی شد.