The Winter's Tale

لئونتس، پادشاه سیسیل، ناگهان و بی هیچ دلیل روشنی یقین می‌کند که همسرش هرمیونی با دوست دیرینه‌اش پولیکسنس، پادشاه بوهمیا، به او خیانت کرده است. حسادتی که از هیچ برخاسته، در چند صحنه دربار را به دادگاه و خانواده را به ویرانه بدل می‌کند و حتی پاسخ پیشگاه آپولو هم او را از راهی که در پیش گرفته باز نمی‌دارد.

نمایشنامه آشکارا دو نیمه دارد. نیمهٔ نخست تراژدی تلخ حسادت و خودکامگی است؛ سپس «زمان» در هیئت راوی بر صحنه می‌آید و شانزده سال را درمی‌نوردد، و نیمهٔ دوم در روستاهای بوهمیا به کمدی شبانی، جشن پشم‌چینی، عشق جوانان و شیرین‌کاری‌های اوتولیکوسِ دوره‌گرد می‌گذرد. پولینا، بانوی دلیری که در برابر شاه می‌ایستد، از به‌یادماندنی‌ترین شخصیت‌های آن است.

«داستان زمستان» از واپسین آثار شکسپیر است (حدود ۱۶۱۰–۱۶۱۱) و نخستین بار در برگ‌نامهٔ ۱۶۲۳ چاپ شد. مشهورترین دستور صحنهٔ تاریخ تئاتر — «خارج می‌شود، خرسی در پی‌اش» — از همین نمایشنامه است. اثری دربارهٔ گناه، پشیمانی، گذر زمان و امکان بخشایش، با صحنهٔ پایانی‌ای که از تکان‌دهنده‌ترین لحظه‌های تئاتر شکسپیر شمرده می‌شود.