Alcestis

«آلکستیس» کهن‌ترین نمایشنامهٔ بازماندهٔ اوریپید است که در ۴۳۸ پیش از میلاد اجرا شد. این کتاب ترجمهٔ منظوم گیلبرت موری را با مقدمه‌ای تحلیلی و یادداشت‌های او در بر دارد.

آپولون برای آدمتوس، پادشاه فرای، امتیازی گرفته است: اگر کسی داوطلب شود به‌جای او بمیرد، آدمتوس از مرگ می‌رهد. پدر و مادر سالخورده‌اش حاضر نیستند، و تنها همسرش آلکستیس این فداکاری را می‌پذیرد. نمایشنامه از روزی آغاز می‌شود که موعد مرگ او فرا رسیده است، و ورود ناگهانی هراکلس به خانهٔ سوگوار، ماجرا را به مسیری غیرمنتظره می‌برد.

«آلکستیس» در جای چهارم یک چهارگانه، یعنی جایی که معمولاً به نمایش ساتیری می‌رسید، اجرا شد و آمیزه‌ای غریب از سوگ و طنز است. موری در مقدمه نشان می‌دهد که اوریپید فداکاری را ساده‌لوحانه نمی‌ستاید: آدمتوس که پذیرفته همسرش به‌جایش بمیرد، شخصیتی پیچیده و چندان ستودنی نیست، و نمایشنامه این را آرام آرام آشکار می‌کند.

این نمایشنامهٔ کوتاه و اجراپذیر، مدخلی خوب به جهان اوریپید و برای دوستداران تئاتر کلاسیک و پرسش‌های اخلاقی دربارهٔ عشق و مرگ خواندنی است.