The Electra of Euripides

«الکترا»ی اوریپید، که حدود ۴۲۰ تا ۴۱۳ پیش از میلاد نوشته شد، در این کتاب با ترجمهٔ منظوم گیلبرت موری و مقدمه و یادداشت‌های او آمده است؛ ترجمه‌ای که در ۱۹۰۵ منتشر شد و در ۱۹۰۷ در تئاتر کورت لندن به صحنه رفت.

داستان همان است که آیسخولوس و سوفوکلس هم روایت کرده‌اند: آگاممنون به دست همسرش کلوتایمنسترا و معشوق او کشته شده و فرزندانش، الکترا و اورستس، در اندیشهٔ انتقام‌اند. اما اوریپید آن را از شکوه حماسی تهی می‌کند؛ الکترا را به دهقانی فقیر شوهر داده‌اند، در کلبه‌ای روستایی زندگی می‌کند و آب می‌کشد.

موری در مقدمه توضیح می‌دهد که این نمایشنامه، که منتقدانی چون شلگل آن را بدترین کار اوریپید می‌دانستند، در واقع اعتراضی آگاهانه به قراردادهای تراژدی است: واقع‌گرا، فکری و سرکش، با روان‌شناسی‌ای که به براونینگ و ایبسن نزدیک است. انتقام در اینجا بیشتر از سرِ زخم و حقارت است تا عدالت، و پرسش از درستی آن تا پایان باقی می‌ماند.

این کتاب برای دوستداران تراژدی یونانی و کسانی که می‌خواهند سه روایت کلاسیک از داستان الکترا را با هم مقایسه کنند، خواندنی و اندیشه‌برانگیز است.