Poor Folk

«بیچارگان» نخستین رمان فیودور داستایفسکی است که در ۱۸۴۶، در بیست‌وچهارسالگی او، در «مجموعهٔ پترزبورگی» نیکلای نکراسوف منتشر شد. رمان تماماً از نامه‌هایی تشکیل شده که دو شخصیت اصلی در طول چند ماه به یکدیگر می‌نویسند. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی سی. جی. هوگارت است.

ماکار دیووشکین کارمند دون‌پایه و میان‌سالی است که در گوشه‌ای از آشپزخانهٔ خانه‌ای شلوغ زندگی می‌کند و کارش رونویسی اسناد اداری است. در خانهٔ روبه‌رو، واروارا دوبروسیولووا، دختر جوان یتیم و تنگدستی که خویشاوند دور اوست، زندگی می‌کند. ماکار با مهری پدرانه و دست‌پاچه از او حمایت می‌کند، از خوراک و لباس خودش می‌زند تا برایش گل و شیرینی بخرد، و هر دو می‌کوشند فقر و درماندگی‌شان را از دیگری پنهان کنند. واروارا هم در نامه‌ها و یادداشت‌هایش از گذشتهٔ تلخ خود می‌گوید.

داستایفسکی در این رمان سنت «آدم کوچک» گوگول را ادامه می‌دهد و ماکار حتی در یکی از نامه‌هایش دربارهٔ «شنل» گوگول داوری می‌کند. اما او فقیران را نه موضوعی برای دلسوزی، که آدم‌هایی با غرور، شرم، حساسیت و کرامت نشان می‌دهد.

نکراسوف و گریگوروویچ دست‌نوشته را در یک شب خواندند و سحرگاه به خانهٔ نویسندهٔ جوان رفتند تا تبریک بگویند، و بلینسکی، منتقد نامدار، او را «گوگول تازه» خواند. رمانی کوتاه و اثرگذار که برای آشنایی با داستایفسکی و فضای پترزبورگ قرن نوزدهم آغازی مناسب است.