The Seven Who Were Hanged

«داستان هفت تن که به دار آویخته شدند» (The Seven Who Were Hanged) نوشتهٔ لئونید آندرییف، نویسندهٔ روس، از مشهورترین نوشته‌های ادبیات روسیه دربارهٔ مرگ و اعدام است. آندرییف این داستان بلند را در ۱۹۰۸ و در فضای سرکوب پس از انقلاب ۱۹۰۵ نوشت و آن را به لف تولستوی تقدیم کرد.

در مرکز داستان گروهی از محکومان به اعدام قرار دارند: چند جوان انقلابی که قصد جان یک وزیر را کرده‌اند و دو جنایتکار عادی که از روستا و حاشیهٔ شهر آمده‌اند. نویسنده آن‌ها را از لحظهٔ صدور حکم تا پای چوبهٔ دار دنبال می‌کند و در دوازده فصل نشان می‌دهد که هر یک، با خلق‌وخو و باور و ترس خودش، چگونه با نزدیک شدن مرگ روبه‌رو می‌شود. عنوان فصل‌ها، مثل «ساعت‌ها می‌گذرند» یا «دیوارها فرو می‌ریزند»، همین سیر درونی را نشان می‌دهد.

آندرییف بیش از آنکه به سیاست بپردازد، به روان آدمی در برابر مرگ می‌پردازد و با نثری فشرده و پر از تصویر می‌پرسد که یک حکم اعدام، عادلانه یا ناعادلانه، از انسانیت چه باقی می‌گذارد. ترجمهٔ انگلیسی هرمن برنشتاین، با مقدمهٔ مترجم و نامهٔ خود نویسنده برای خوانندگان انگلیسی‌زبان، در همان سال‌ها در غرب منتشر شد.

این کتاب برای کسانی است که به ادبیات روسیه در آستانهٔ انقلاب، به داستان‌های روان‌شناختی و به پرسش‌های اخلاقی دربارهٔ مجازات اعدام علاقه دارند.