Lost Illusions

«اوهام بر باد رفته» (۱۸۳۷–۱۸۴۳) از بلندترین و برجسته‌ترین رمان‌های اونوره دو بالزاک است که در سه بخش منتشر شد: «دو شاعر»، «مرد بزرگ ولایتی در پاریس» و «رنج‌های مخترع» (ایو و داوید). این مجلد، چنان‌که در یادداشت ابتدای آن آمده، بخش‌های نخست و سوم را که در شهر آنگولم می‌گذرند در بر دارد؛ بخش میانی، دربارهٔ ماجراهای لوسین در پاریس، جداگانه منتشر شده است. مقدمهٔ جرج سینتسبری، منتقد انگلیسی، نیز در آغاز کتاب آمده است.

دو دوست جوان در مرکز داستان‌اند: لوسین شاردون، شاعری خوش‌سیما و جاه‌طلب که در محفل ادبی خانم دو بارژتون، بانوی اشراف‌زادهٔ شهر، ستایش می‌شود و آرزوی شهرت در پاریس را دارد؛ و داوید سشار، چاپگری درست‌کار و فروتن که پدرش، پیرمردی خسیس، چاپخانهٔ فرسوده‌ای را به قیمتی گزاف به او فروخته است. داوید با ایو، خواهر لوسین، ازدواج می‌کند و در بخش سوم سرگرم اختراعی برای ساختن کاغذ ارزان است، اما رقیبان حیله‌گرش، برادران کوانته، و پیچ‌وخم‌های وام و دادگاه او را در تنگنا می‌گذارند.

بالزاک، که خود زمانی در کار چاپ و نشر ورشکست شده بود، دنیای چاپخانه، رباخواری و دسیسه‌های حقوقی را با جزئیاتی زنده توصیف می‌کند. بسیاری از منتقدان این رمان را از بزرگ‌ترین آثار «کمدی انسانی» می‌دانند؛ کتابی دربارهٔ جاه‌طلبی، وفاداری و بهایی که آرمان‌ها در جهان پول می‌پردازند.